Merhaba sevgili bloğum,
Artık daha sık yazacağım yalnızlığa iyice gömüldüğüm 28 yaşımda hayatın vereceklerinden umutlu bir o kadar da umutsuzum..Tüm dünyayı saran coronavirüsü herkesi eve hapsetti.
Hayatımda değişen tek şey zamanın yüzümde çıkardığı kırışıklar...Değişen ne bilmiyorum sahip olduklarıma şükürler..
En son yazdığımdan beri ne değişti gelişti ondan biraz söz edecek olursak..Kendime benzeyen biriyle karşılaştım ama sadece yollarımız kesişti, ne yalan söyleyeyim hiçbir şeyden mana çıkarmıyorum olacak mı olmayacak mı diye zaten öyle bir beklentim yok sanırım bu da yaşın verdiği bir olgunluk(ben ve olgunluk..) İster miyim isterim sanırım ama bu isteğim duygusal boşluğumdan da kaynaklı da olabilir..
Ben bu aralar çok şeyde olmak istiyorum; resim yapmak,kitap okumak, enstruman çalmak, öykü yazmak, spor yapmak, yoga yapmak, ders çalışmak, dil öğrenmek.Söylesene bunları kaç tanesini yapabilirsin, çok yerde olmak isteyen hiçbir yerde olamazmış.Yapabildiğim ders,yoga arada kitap ve çokça instagram.Ahh ne çok zararım var kendime.Şu telefonu bırakıp bu zamanı dağıtabilsem..Öykü yazabilmek için çok kitap okumam gerek biliyorum.Zaten başkasının hayatını izlemek yüzümdeki kırışıklıkların derinliğini artırıyor sadece.
Biraz ondan bahsetmek istiyorum..ilk defa kendime bu kadar benzeyen birini gördüm.Eğer karşımıza çıkan insanlar boşuna karşımıza çıkmıyorsa bunun da boşuna çıkmamış olması gerekir değil mi, üstelik bu kadar birbirimize benziyorken..Tabii bu benzerlik benim gözümden bakınca gördüklerim belki de o başka pencereden bakıyordur bana ve hayata..
Dershaneye gitmem ve onunla tanışmam tesadüf olmamalı ya da bu kadar anlam yüklememem gerek değil mi? Ahh ne kadar da tutarsızım..Çok isterken hayal kırıklığına uğramaktan korkmak..Kitap okuyan biri o sevgili bloğum üstelik kitap yazıyor romanları var, işi falan var bir de bana bak yirmi sekiz yaşında yeni yeni bir şeyler peşindeyim.Sınava hazırlanıyorum ve en çok da bunun için kazanmam gerek, saygınlık..
Ve biraz da kendimden bahsedeyim; Eskisi gibi öyle uzaktan bakan olmayacağım biraz daha cesaretli olmam gerektiğini fark ettim ne kadar geç değil mi? Ben hep uzaktan sever içimde başlatır, bitirirdim asla adım atmaz ve belli ettirmezdim.Ama bu sefer öyle olmayacağım..En azından sosyal medyadan takip ediyorum yani ne var bunda deme lütfen benim için çok korkunç bir fikirdi ama bir hafta oldu takip edeli canlı yayınlarına katılıp konuşuyorum.En azından ulaşılmazlığı fikrini normalle döndürüyorum.Mesaj attım ama sanırım gitmemiş ya da açmadı bilemiyorum kafa da yormuyorum, şu andayım ileriyi düşünmeyeceğim.Umarım bir gün şuraya güzel şeyler yazarım.
Karantinadaki 3. haftam evden adım bile atmadım, dünyada çok can kayıpları var ülkemde de aynı şekilde..İnşallah erken biter ve normal hayatlarımıza döneriz. Kpss de ertelendi ve ben çalışmaya çalışıyorum. Allah'tan isteğim eğer bana bir senelik bir ömür verdiyse bu bir senem mutlu geçsin en azından bir işim ve kalbimi ısıtan biri olsun hayatımda.Ama ben ölecek olursam o da çabuk unutsun şu an bir senelik ömrüm varken hayatımda birinin olması ihtimali bile üzdü beni..Uzun bir ömrüm varsa en az üç beş yıl kadar o zaman Allahım seneye bugün çok güzel olsun lütfen işli,eşli.
